Στίχοι: Μέθυσος
Μουσική: Μέθυσος
Πρώτη εκτέλεση: Stavento
Κάνω Θεέ μου απόψε μια ευχή
Άλλη ελπίδα να μη γραφτεί
Σε μαρμάρινη πλάκα παγωμένη ψυχρή
Που δεν έχει πολλά να σου πεί
Πάλι με αίμα γεμίζει η πέννα
Πάλι οι ειδήσεις βρήκανε πρώτο θέμα
Πάλι οι ειδικοί θα πάρουν τα κανάλια ένα ένα
Και θα μιλάνε για συμπόνοια μεγάλο ψέμα
Πάλι ευθύνες θα ρίξουν στους δρόμους
Πάλι θα πούν για ατήρητους νόμους
Κι η τροχαία θα στήσει μπλόκα στις οδούς
Όμως τώρα είναι αργά τ'ακους;
Τώρα ότι κι αν κάνεις δε γεμίζεις τα άδεια σπίτια
Ούτε θα`σαι εκεί ν`αναπληρώσεις τα σερβίτσια
Δεν θα κάτσεις στην καρέκλα του άδειου θρανίου
Δε θα παίξεις με τα υπόλοιπα παιδιά στην αυλή του σχολείου
Δε θα πείς σ`αυτή τη μάνα σ`αγαπώ
Κι είναι λίγο σου λέω ότι κι αν πώ
Απλά κάνω κι εγώ μια μικρή προσευχή
Κι ας φτάσει στ`αυτιά όποιων πρέπει σαν ευχή
Κάνω Θεέ μου απόψε μια ευχή
Άλλη ελπίδα να μη γραφτεί
Σε μαρμάρινη πλάκα παγωμένη ψυχρή
Που δεν έχει πολλά να σου πεί
Ανεκπλήρωτα όνειρα ψάχνουν γι`απάγγειο
Θλιμμένοι γονείς ψάχνουν να βρουν κουράγιο
Κι εσύ είσαι ακόμα μπρόστά στο γυαλί
Ψάχνεις να βρεις να πείς τη σωστή συμβουλή
Κοιτάς να κλέψεις λίγο χρόνο ζώνης τηλεοπτικής
Γιατί ντε και καλά αυτά που λες είναι σωστά
Πρέπει ν`ακουστείς πρέπει θλίψη να δείξεις
Πρέπει να συγκνηθείς πρέπει κάτι τέλοσπάντων να πείς
Και μετά να φας και ήσυχος να κοιμηθείς
Και στο κοινωνικό σου έργο ν`αφωσιωθείς το επόμενο πρωί
Πρέπει άκρη να βρείς γι`αυτό τον τόπο
Για να πάει μπροστά πρέπει να βρείς τον τρόπο
Μα δεν θα πάει όταν πεθαίνει η ελπίδα καθημερινά
Σ`αυτή την άσφαλτο που μόνο θύματα μετρά
Έτσι κάνω κι εγώ μια μικρή προσευχή
Κι ας φτάσει στ`αυτιά όποιων πρέπει σαν ευχή
Κάνω Θεέ μου απόψε μια ευχή
Άλλη ελπίδα να μη γραφτεί
Σε μαρμάρινη πλάκα παγωμένη ψυχρή
Που δεν έχει πολλά να σου πεί
Βαρέθηκα σου λέω ν`ακούω συμβουλές και λόγια
Προκοπή δεν είδαμε με φανφάρες κι ευχολόγια
Τα σχολεία όλο αδειάζουν τα γηροκομεία ανθούν
Και τα όνειρα δε βρίσκουν πάτημα ν`αναπτυχθούν
Αν ξεφύγεις απ`του εμπόρου το μάτι
Ασυνείδητο τιμόνι θα σ`αφήσει νεκρό η σακάτη
Τυχερός πολύ αν είσαι κι απ`αυτά αν γλιτώσεις
Σίγουρα δεν θα προλάβεις τη θητεία να τελειώσεις
Κι εσυ πάλι εκεί για το μέλλον να μιλάς
Γενικά συγκλονισμένος που και που όμως γελας
Κι εγώ πάλι εδώ να σου φωνάζω φτάνει
Βρές τον τρόπο κάνε κόλπο που επιτέλους να πιάνει
Γίνε αιτία τούτη χώρα στα λευκά να ντυθεί
Και να πάψει αθώα θύματα συνέχεια να θρηνεί
Έτσι κάνω κι εγώ μια μικρή προσευχή
Και ας φτάσει εκεί που πρέπει σαν ευχή
Κάνω Θεέ μου απόψε μια ευχή
Άλλη ελπίδα να μη γραφτεί
Σε μαρμάρινη πλάκα παγωμένη ψυχρή
Που δεν έχει πολλά να σου πεί
Το τραγούδι αυτό γράφτηκε πριν κάποια χρόνια για τα παιδιά που σκοτώθηκαν σε ατυχήματα σε πολυήμερες εκδρομές (κάτι που φυσικά θυμούνται πλέον μόνο οι συγγενείς των παιδιών-άντε κ κανένα κανάλι κάθε χρόνο την ίδια μέρα που είναι η μαύρη επέτειος). Σήμερα, δυστυχώς, είναι και πάλι επίκαιρο. Είναι γεγονός! Το 2008 (εκατοντάδες χρόνια μετά το μεσαίωνα!) βρίσκεται νεκρός δεκαπεντάχρονος από σφαίρα αστυνομικού. Ο λόγος; Πρακτικά άγνωστος καθώς άλλοι λένε ότι συμμετείχε σε επεισόδια και κάποιοι ότι απλώς πρόσβαλλε τους αστυνομικούς. Ουσιατικά όμως, ο λόγος είναι ανύπαρκτος! Ό,τι κι αν έκανε το παιδί, πόσο πιθανό είναι να απείλησε τόσο τη ζωή του αστυνομικού, ώστε να χρειάστηκε να τραβήξει όπλο για να υπερασπιστεί τη ζωή του;
Και εδώ τίθεται το εξής ερώτημα: πόσο ικανοί είναι να οπλοφορούν οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια μας; Γνωρίζουμε ότι για να εισαχθεί κάποιος στη σχολή αστυφυλάκων, περνάει από ψυχολόγο. Όταν τελειώνει τη σχολή όμως; Και πρόκειται για μια σχολή που θα μπορούσε να προκαλέσει ψυχολογικά προβλήματα λόγω της πίεσης που υφίστανται οι υποψήφιοι αστυνομικοί. Τα λεγόμενα "καψόνια" θίγουν τον εγωισμό ενός ανθρώπου και προφανώς όταν αποκτήσει εξουσία, προσπαθεί να τον ικανοποιήσει, ασκώντας εξουσία σε άτομα που δεν μπορούν να αντισταθούν. Όσο κλισέ κι αν ακουστεί, θα πρέπει να τονίσουμε ότι αυτό δεν αφορά το σύνολο των αστυνομικών φυσικά- ωστόσο, ισχύει για μια μεγάλη μερίδα των ανθρώπων αυτών.
Πόσο ικανοί μπορεί να είναι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι να διαφυλάξουν την ασφάλεια μας; Και πόσο ασφαλείς νιώθουμε, όταν ξέρουμε ότι προστατευόμαστε απο άτομα που σκοτώνουν εν ψυχρώ αθώους ανθρώπους; Γιατι το περιστατικό με τον Αλέξανδρο δεν είναι το μοναδικό. Έχουμε παρακολουθήσει κατά καιρούς περιστατικά ξυλοδαρμού μέχρι θανάτου αθώων ανθρώπων. Για να μην αναφέρουμε περιπτώσεις αλλοδαπών ή ρομα που σκοτώθηκαν απο όπλα που "εκπυρσοκρότησαν".
Από την άλλη πλευρά, το έργο της αστυνομίας δεν είναι καθόλου εύκολο. Η εκπαίδευση που τους παρέχεται είναι ελλειπής ενώ ακόμα και τις σφαίρες τις αγοράζουν με δικά τους έξοδα. Ο μισθός τους είναι ελάχιστος σε σχέση με το πόσο επικινδύνο είναι το επάγγελμα τους και η πολιτεία δεν τους παρέχει καν τα απαραίτητα μέσα για την ασφάλεια τη δική τους και των πολιτών.
Φυσικά, αυτές οι αντιξοότητες δεν δικαιολογούν την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής σε καμία περίπτωση. Ωστόσο, οι φόνοι που διαπράττονται κατά καιρούς από αστυνομικούς θα πρέπει να μας προβληματίσουν. Όχι να ξεσηκωθούμε ενάντια στο σύνολο των αστυνομικών αλλά να ερευνήσουμε γιατί προκύπτουν τέτοια περιστατικά. Να ελέγχονται οι άνθρωποι που πρόκειται να γίνουν αστυνομικοί πριν θεωρηθούν ικανοί να οπλοφορήσουν. Να τους παρέχονται όλα τα μέσα που χρειάζονται για να εκτελέσουν σωστά το λειτούργημα τους καθώς επίσης σαφείς οδηγίες για τη χρησιμοποίηση τους και για την αντιμετώπιση κάθε εγκληματικής ενέργειας.
Ας μάθουμε λοιπόν, να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να μην περιμένουμε να θρηνήσουμε θύματα για να διαμαρτυρήθουμε. Ας μάθουμε να είμαστε ενεργοί πολιτες, γιατί για το θάνατο του Αλέξανδρου δεν φέρει ευθύνη μόνο ο δολοφόνος του. Ίσως θα έπρεπε να ενοχοποιηθούμε και όλοι εμείς που έχουμε ακούσει παρόμοια περιστατικά και αδιαφορήσαμε. Γιατί αν είχαμε διαμαρτυρηθέι από τότε, ίσως η αστυνομία να ήταν λίγο καλύτερη τώρα. Και ίσως ο Αλέξανδρος να ήταν ανάμεσα μας...
