Δεν μπορεί να ναι όλα τυχαία...

... δε με πάει ο Θεός τελευταία!





Αναφέρομαι σε εκείνες ακριβώς τις μέρες που λες "καλύτερα να μην είχα σηκωθεί από το κρεβάτι"! Και δεν εννοώ τις μέρες που παθαίνεις ελαφριάς μορφής κατάθλιψη και δε θες να κουνήσεις τα πόδια σου αλλά να πάρεις ένα δίλιτρο παγωτό και να το τσακίσεις βλέποντας αισθηματικές ή και κοινωνικές ταινίες χαμηλού επιπέδου!


Αναφέρομαι στις μέρες που έχεις ξυπνήσει με απίστευτη διάθεση να κάνεις ένα τσούρμο πράγματα αλλά απλά δε σε θέλει ρε φίλε! Αλλά με την καμία όμως!!! Κι άντε, ανέχεσαι το ότι φτάνεις στη στάση και το αστικό μόλις έχει περάσει, ανέχεσαι και το ότι δε χωράς στο επόμενο! Το ότι μέσα στο 3ο αστικό που πέρασε και κατάφερες να πάρεις ανακαλύπτεις οτι έχεις ξεχάσει το πάσο σου όταν ο ελεγκτής είναι μπροστά σου και σε κοιτάει απειλητικά καθώς το ζητάει επίμονα, πού το πας? Κι άντε! Καταπίνεις και την απώλεια των πολυτιμότατων ευρώ του προστίμου! Αν σου κλέψουν και το πορτοφόλι μέσα στο αστικό? Και όλα αυτά για να φτάσεις τελικά στον οδοντίατρο σου-μετά απο μία ώρα παραμονής στο εν λόγω αστικό- για να διαπιστώσεις ότι λείπει στο εξωτερικό για 2 εβδομάδες! Και δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα! Παίρνεις λοιπόν την κουφάλα που έχει εγκατασταθεί στο 3ο δόντι κάτω αριστερά και φεύγεις! (Δόξα τω Θεώ δε μου χει τύχει-όχι ακόμα τουλάχιστον!!!)


Είναι η κλασσική αίσθηση ότι Ο Θεός ξαφνικά σου ρίχνει μια τεράστια ροχάλα!!! Και κάθεσαι κι αναρωτιέσαι από που στάζει αφού δε βρέχει!!! Γενικότερα δεν πιστεύω στην τύχη αλλά στις συγκυρίες! Ε πόσο ΣΚΑΤΑ μπορεί να είναι οι συγκυρίες τη δεδομένη χρονική στιγμή ούτως ώστε να πηγαίνουν όλα στραβά?! Αλήθεια, γιατί υπάρχουν μέρες που πάνε όλα στραβά? Ή μέρες που δεν έχεις απολύτως τίποτα να κάνεις και άλλες μέρες που πρέπει να κάνεις άπειρα πράγματα και μάλιστα ταυτόχρονα! Μέρες που σε θυμούνται όλοι ξαφνικά και θέλουν να σε δουν ή προκύπτουν ένα σωρό δουλειές από το πουθενά και τρέχεις σαν το Βέγγο!



Τι παίζει ρε παιδιά με την τύχη???? Είναι όλα τυχαία ή μήπως...

δε με πάει ο Θεός τελευταία???